ya herseyim ya hicim

hayatla senkronize olamamanin en yalin anlatimi.. ya herseyim ya hicim.. an geliyor birilerinin herseyi oluveriyorsunuz.. annenizin cani evladi, en yakin arkadasinizin sirdasi, sevgilinizin ruhikizi.. surekli birileri anlam yukleme telasina giriyor size dogdugunuz gunden bu yana.. bazilarini umursuyorsunuz bazilarini gulumseyerek kabul edip oldugu yerde oylece birakiyorsunuz.. ama herseyi olduklariniz oyle mi? onlardan vazgecemiyorsunuz.. verilen buyuk buyuk sozler, edilen buyuk buyuk vaadler, yeminler.. bir bakmissiniz birilerinin yasama sebebi olmussunuz, damarda akan kani olmussunuz, aldigi nefes olmussunuz.. ne senden oncesi ne senden sonrasi, yalnizca sen varsin diyor birgun biri cikip.. zannediyorsunuz ki onun bugunu olmussunuz..peki ya sonra?sonra bir bakiyorsunuz gidiveriyor o insanlar ya da kendilerini gondertiyorlar.. nooldu simdi, nesiniz siz? hicbirsey! nerde o sozler? hicbiryerde.. yasayamazdi hani bensiz? yasiyor.. nefesiydim ben onun? artik diilsin! ya herseysin ya hicsin! ortasi yok bunun diyorlar.. alistir sen de kendini.. hersey oldugunda simarma ki hicbirsey oldugunda fazla uzulmeyesin.. yasiyorsun iste ondan sonra sanki hic o sozleri duymamissin gibi. sanki o hic varolmamis gibi. sanki "hersey" bir ruyaymis gibi.. "hicbirsey" hissedemiyorsun.. kirginliktan baska.. bekliyorsun siradakini.. birileri yine gelip seni hersey yapacak, sonra yine hicbirsey olacaksin.. boyle surup gidecek bu.. ya da sen henuz herseyken buralardan gideceksin..