kirmizi kelimelere

kirmizi diyorsun bana
ellerine bak
kirmizi degil mi onlar?
kalbimden boyanmis olmali
kirmiziyim evet
ustum basim icim disim her yanim kirmizi
kanadim cunku cok
kabuk tutmuyor yaralarim
ben yapiyorum bunu, unutturmuyorum tenime
hatirlasin istemiyorum bir zamanlar ne kadar safti
issiz kumsallar gibi
bin yil oldu bu yollarda yorulali
bin damla yas
belki bin kahkaha
onbinlerce vaat
tutamadim sozlerimi kimi zaman
uzulmedim de
kizgin gunesimle susuz biraktim kimilerini
hala surunuyorlar collerimde
unutmak nedir bilmem ben
sanma ki unuttum oncekileri
elimde bir silgi zaman siliyorum kendimi yeryuzunden
icimde sakli herseyle
'ne diyorsam o' dedim bir gun sana
arama soyledigimden otesini
bakma isiklarima ciplak gozlerinle
serilme altima ciplak teninle
yakabilirim canini
raziyim diyorsan vazgecirmem seni yolundan
al beni doy kirmiziya
gir dehlizlerime
nefessiz kal orda
hatta belki kaybol
sabah isigi karanligimda bulsun seni
gozlerini acama
bogazin kurumus olsun saraptan
susa
sevkatli ellerimle tutup firtinama katayim seni
savrul un ufak ol parcalan yamaclarimda
topla sonra kendini
yoktan var olmanin guveniyle
ilerle ufka
ardinda birak beni
icinde gotur uzaklara

kirmizi diyorsun bana
agladiginda aynaya bak ne renk gozlerin
ickine bak
gunesin en savunmasiz, en ciliz anlarina bak
atesin en kor haline bak
gunahlarina bak
gunahkarligima kan..
al beni doy kirmiziya..