heryerdeyim hicbiryerdeyim

karanlik cokuyor yine sehrime
isiklarim uzaktan goruluyor mu bilmem
sularim cekiliyor sahillerimden
yakamozum dalgalarimla bulusuyor
icimde minik bir balik var gucuyle siginacak yer ariyor
sularim karanliga iyice gomulmeden
kumlarimin ustunde ayak izleri
dalgalarim onlari silmeye yetmiyor simdilik
bir cocuk son kalesini yapiyor annesi cagirmadan eve
yapraklarim dallarimda hisirdiyor hafif aksam esintisiyle
oyle huzurlu oylesine yorgun
ben gibi
dustu dusecek mevsim geregi
hazana teslim olacak
benim huzne oldugum gibi
dallarimda dilek bezleri
kirmizi beyaz mavi
yildizlar basimin ustunde yerlerini aliyor
her biri kendine bir renk seciyor
onlarin da dilekleri var belki
onlar da dusen her yaprakla bir dilek tutmak icin dunyaya bakiyor
ya da enginlerimde gezinen her bir tekne ile
yelkenime ruzgar doluyor
icim urperiyor
sularim ayaklarima vurdu
islandim usudum
sana baktim
yoksun
izlerin duruyor
camlarin kapali perdelerin ortulu
burada oldugumu bilsen acardin onlari
biliyorum
anlatma
ama sen yoksun
icimde aksam yuzumde alacakaranlik
minik baligim yakamozumun isiklariyla dansediyor
birazdan katilacagim onlara
basimin ustunden yildizlar bana bakiyor
uzakta olmanin ne demek oldugunu biliyoruz dercesine
bilmiyorlar..
karanlik coktu sehrime
uyudu icimde yasayan herkes
ben uyumuyorum
cocuk evine gitti
dalgalarim kumdan kalesini yikti ayak izlerini sildi..
geceyim artik ben..
sabaha vurur muyum bilmem
yildizlarimi sondurup benim de uyumaya ihtiyacim var
ama
olmuyor!
sen yoksun
izlerin duruyor..