savrulmak

itici bir kuvvet yuzunden oradan oraya surekli hareket etmek.. duygularimiz gibi.. hayallerimiz gibi.. hayatlarimiz gibi.. en acisi da ne zaman savrulacagimizi bilememek.. bazen oyle guclu firtinalar geciyor ki basimizdan, gucune ragmen bizi yerimizden kimildatamiyor.. ama bazen de en guclu kokleri saldigimiza inandigimiz anlarda, bir pazar aksamustu mesela, hafifce bir esinti tepetaklak ediyor herseyi.. bazen basimizin uzerinde tutmaya cabaladigimiz en saglam catilar yerle bir oluyor, kalin tuglali duvarlarimiz yikiliveriyor.. bazen de bir cadir oluyor bizi kum firtinalarindan kurtaran. ama en guzeli de ne biliyor musunuz? savrulanlar birbirleriyle rastlasiyor.. insan tek basina olmadigini anliyor.. birlikte yeni kaleler yapmaya basliyorlar.. kumdan bile olsa..