Sussam gonul razi degil, konussam ne fayda. Anladim ben, huzur isyanda. Taslari yerinden oynatmak ve yeniden yerine oturtmak zorunda kaldiginizda, ne kadar zor olsa da, kendinize karsi olsa da isyan baslatmaktan geri kalmayin, bir an bile durmayin.
Ben o isyani baslatali neredeyse 1 yil olacak. Ben, benligimden bihaber derin uykulardayken, kendine uzulup basina gelenleri dunyanin sonu sanarken, dunyanin sonu sanki oyle git git ulasilmaz biryerken, oraya bir anda ulasacagimi unutmusken, isyan ettim kendime. Ne de iyi ettim.
Yasanmiyor mutsuz ve de umutsuz. Ben gormezden gelsem de kendimi, bir ben var benden iceri. Cok sukur kendini kolay olduremiyor insan. Bu benim kacinci cinayet girisimim. Hic ugruna kendimden hayatimdan vazgecisim. Ama Kurtlarla Kosan Kadinlar"da da yazdigi uzere, cok sukur can kolay cikmiyor ruhtan. Direniyor o sana, bana ragmen. Vursan da kirsan da, yok farzedip uzerine tonlarca topragi yigsan da, bir bakmissin bir cicek aciveriyor yersiz yurtsuz mezarinda. Dirilis basliyor icinde teninin kat be kat altinda.
Ruhunun fay hatlari kirildiginda, onlenemez bir deprem el salliyor uzaktan. Saglam durmalisin iste o andan itibaren. Direnmeden dayanmalisin. İsrarci olmadan tutunmalisin. Birak bu deprem hayatini yerle bir etsin, adam sandiklarini enkaz altinda biraksin, ask diye sigindigin, saklandigin kuytu koylarda tas tas ustunde kalmasin. Yer ayaklarinin altindan kayip giderken sen yine de saglam bas yere. En cin da hayallerini, umutlarini biraktigin yere.
Gozunden dokulen damlalar hayatini sular altinda birakacak tsunamileri yaratsin, kiyilarina vuran her dalga birak kumdan saraylarini yiksin, sen saglam yildizlarin altinda. Basimi sokacak bir catim kalmadi diye bosa yanma, yildizlari gormeni engelleyen paravanlar kalktiginda.
Bil ki hayatta her seyin bir nedeni var. Kovalamadan ulasmayi, aramadan bulmayi, beklemeden kavusmayi ogrendiginde neyin neden oldugunu da goreceksin. Neyin nedenin oldugunu da...
Sevgiyle kal, ha bi de saglicakla...
